 |
 |
 
|
|
 |
|
|
|
|
|
Jedną z nich – założoną w 1917 roku przez Matkę Jadwigę Józefę Kuleszę – jest Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek Misjonarek. W nim każda Siostra - drogą ślubowanych rad ewangelicznych – dąży do doskonałej miłości Boga i bliźniego przez całkowity dar z siebie (por. Konstytucje Zgromadzenia nr 1). Jest ono zatem wspólnotą jednoczącą się w imię Chrystusa, mającą – wzorem pierwszych chrześcijan – jedno serce i jednego ducha (por. Konstytucje nr 118). Duchowość Zgromadzenia od początku jest kształtowana na Regule Św. Benedykta. Nic więc dziwnego, że „modlitwa i praca to jakby dwa ramiona Benedyktynki Misjonarki wznoszące się do Boga w hymnie uwielbienia” (Konstytucja nr 132). Najważniejszym punktem życia liturgicznego jest Najświętsza Ofiara Eucharystyczna, do której niejako doprowadza Siostry monastyczna Liturgia Godzin, zasilana codziennym Lectio divina. Przeżywane raz w miesiącu dni skupienia i coroczne ośmiodniowe rekolekcje zamknięte są doskonałym sposobem pogłębiania atmosfery codziennego silentium i głębokiego zjednoczenia z Oblubieńcem. Szczególnym charyzmatem Zgromadzenia, wynikającym z potrzeby czasu (czas I wojny światowej i potrzeba objęcia opieką osieroconych dzieci), stała się praca opiekuńczo – wychowawcza. Z biegiem lat Zgromadzenie zwiększyło swój udział w pracy apostolskiej posługą katechetyczną i parafialną oraz podejmując działalność misyjną. Obok powstałego po II wojnie światowej domu w USA, gdzie Siostry opiekują się osobami starszymi, zorganizowano placówki misyjne w Libii, Brazylii, Ekwadorze i na Ukrainie.
„Zadania, jakie Pan Bóg stawia przed nami, są na miarę każdego z nas. Nie przekraczają naszych możliwości. Bóg przychodzi na pomoc w chwilach naszej słabości. On jeden zna ją naprawdę. Zna ją lepiej niż my sami, a przecież nas nie odtrąca. Przeciwnie, w swej miłosiernej miłości pochyla się nad człowiekiem, by go umacniać. To umocnienie człowiek otrzymuje poprzez żywy kontakt z Bogiem”. (Jan Paweł II)
Rys historyczny Czas, w jakim żył Benedykt (480-547), to okres głębokiego kryzysu, który dotknął Europę już na początku V wieku. Cywilizacja antyczna legła w gruzach (476), rozpoczynał się okres wojen i niepokojów spowodowanych wędrówką ludów, a Wieczne Miasto przechodziło w ręce kolejnych najeźdźców. Zewnętrzny chaos był tłem jeszcze większego kryzysu moralnego, jakie przeżywało Imperium Rzymskie. Fenomen Benedykta polega głównie na tym, że doskonale „wyczuł” epokę, można by rzec, posługując się językiem współczesnego Kościoła, że „odpowiedział na znaki czasu”. Nie lekceważąc tego, co stare (dorobek antyku), otworzył się na nową sytuacje historyczną głosząc Chrystusa nie tylko mieszkańcom Cesarstwa, ale i najeźdźcom. Zakon benedyktyński podjął zarówno misje do pogan, pracę umysłową oraz zaniedbaną sztukę uprawy ziemi. Sprawdzone w praktyce codzienności zasady Benedykt zebrał około roku 530 w księgę Reguły.
Nie wiemy dlaczego znalazła się w Rzymie u boku założycielki czynnej gałęzi benedyktynek, błogosławionej matki Kolumby Gabriel. Około 1912 roku siostra Jadwiga otrzymała misję, by udać się w rodzinne strony i założyć filię nowego Zgromadzenia na terenie Podola oraz kwestować na jego potrzeby. Tam spotkała panią Jadwigę Aleksandrowicz, która powierzyła jej troskę o założony przez siebie sierociniec. Zaczęły napływać pierwsze kandydatki do życia zakonnego, a siostra Jadwiga wdrażała je do pracy z dziećmi, dbając jednocześnie o ich rozwój wewnętrzny. Klęska Rosji w pierwszej wojnie światowej zmieniła również sytuację zakonów. Siostra Jadwiga mogła przywdziać habit i starać się o zezwolenie na otwarcie nowicjatu. Biskup Ignacy Dubowski udzielił zgody i 24 czerwca 1917 roku w Białej Cerkwi odbyły się pierwsze obłóczyny. Przełożoną nowej wspólnoty została matka Jadwiga, a ksiądz Antoni Jagłowski – kapelanem Zgromadzenia. Biskup uważał białocerkiewny dom za początek nowego Zgromadzenia, natomiast Matka Jadwiga – za filię Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek od Miłosierdzia. Ten rozdźwięk stał się przyczyną wielu cierpień Matki, a nawet jej czasowego odejścia ze Zgromadzenia. Utrudniony kontakt z matką Kolumbą, a wreszcie jej śmierć w 1926 roku, położyły kres rozterkom. Matka Jadwiga powróciła w 1927 roku do założonego, jakby wbrew sobie, Zgromadzenia, którego początek i charyzmat wiąże się z opieką nad dziećmi osieroconymi po I wojnie światowej. Siostry podejmowały również katechizacje i różne formy oddziaływania apostolskiego, zwłaszcza wobec młodzieży żeńskiej. W Łucku i Kowlu powstały dwa duże sierocińce, w których wprowadzono nowoczesny, rodzinkowy system wychowawczy. Nowy układ granic po II wojnie światowej zmusił siostry do przeniesienia się wraz z dziećmi na teren obecnej Polski. Trzeba było wszystko budować od początku. Zgromadzenie szybko zorganizowało domy dziecka w Puławach, Kwidzynie, Ełku i Zagórowie. W latach sześćdziesiątych jednak władze komunistyczne zlikwidowały je lub przekształciły w domy opieki dla dzieci z upośledzeniem umysłowym. Zgromadzenie odczytało to jako znak czasu rozwijając stopniowo nowe formy pracy wychowawczej. Działalność
Odpowiedzią - na to wciąż aktualne wezwanie Jezusa – jest podejmowana przez Zgromadzenie różnorodna działalność, bowiem „Benedyktynka Misjonarka swoją pracą uwielbia Boga, osobiście włącza się w dzieło Stwórcy, współdziała w realizacji planu Bożego i dzieła Odkupienia” (Konstytucje nr 129).
Innym rodzajem odpowiedzi są przedszkola prowadzone w Otwocku, Gdańsku i Borkowicach. Znajdują w nich opiekę i wstępną formę edukacji dzieci z różnych rodzin, dzięki czemu Siostry mogą jeszcze bardziej odpowiadać na potrzeby konkretnych środowisk.
Organizowane przez Zgromadzenie rekolekcje, dni skupienia i różnego rodzaju spotkania z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi i chorymi się doskonałą okazją do wzajemnego obdarowania i ubogacania. „Kościół liczy na udział osób konsekrowanych w dziele misyjnym. Siostry Benedyktynki Misjonarki włączają się aktywnie w dzieło misyjne Kościoła przez modlitwę, dary materialne i pracę na terenach misyjnych” (Dyrektorium nr16).
Wiele Sióstr podejmuje różnego rodzaju studia, uczestniczy w kursach i szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe oraz poszerzających zainteresowania, dzięki czemu w sposób możliwie pełny będą mogły służyć dobru człowieka i chwale samego Boga.
Formacja
Postulat – trwający minimum 6 miesięcy – jest czasem zapoznawania się z życiem zakonnym, jego zasadami oraz przygotowania do nowicjatu. Roczny nowicjat to etap pełnego wprowadzenia w ewangeliczne wartości życia zakonnego, pogłębienia swojej więzi z Chrystusem poprzez gorliwe życie, modlitwę oraz zapoznanie się z duchem i ustawami Zgromadzenia.
Kontakt
Adresy: Dom generalny: ul. Reymonta 68/70 Klasztory: ul. Wczasy 2,
|
|
|
|
|
Święty Benedykt, nazywany Patriarchą Mnichów i Patronem Europy, jest również Ojcem licznych Zgromadzeń, zarówno męskich jak i żeńskich, powstających na przestrzeni ponad 1500 lat. Mądrość Reguły, osadzonej na gruncie biblijnym, urzekała wielu założycieli wspólnot zakonnych.
Naznaczona trudem i cierpieniem historia Zakonodawcy ma swą kontynuację w naszym Zgromadzeniu, w które – nie bezpodstawnie – wpisuje się trwale znak krzyża, bowiem prawie piętnaście wieków później w podobnej sytuacji przyszło żyć naszej Założycielce – Matce Jadwidze Józefie Kuleszy. Urodziła się Ona w 1859 roku w Karabelówce na Podolu w rodzinie ziemiańskiej. Od młodości pragnęła poświęcić swoje życie Bogu. Na przeszkodzie stał jednak ukaz carski z 1864 roku, który pozwalał klasztorom przyjmować kandydatki dopiero po śmierci jednej z sióstr. Ksieni konwentu wileńskiego, do której zwróciła się Józefa z prośbą o przyjęcie, zgodziła się pod warunkiem, że zostanie w klasztorze dopóki nie wykryją jej władze carskie. Klasztor w Wilnie nie mógł prowadzić nowicjatu, dlatego przełożona wysłała kandydatkę do Przemyśla w Galicji. W 1902 roku, po powrocie do Wilna, siostra Jadwiga potajemnie złożyła profesje na ręce matki Anny Gabrieli Houvalt. W kilka lat później zmuszona była jednak, prawdopodobnie na skutek wykrycia, opuścić Wilno. Rozpoczął się długi okres wędrówki.
W świecie, w którym żyjemy, istnieje ogromne bogactwo różnych znaków. Sam Chrystus, wędrując drogami ludzi sobie współczesnych, nawoływał do czytania znaków, znaków czasu – właściwych i szczególnych, przez które Królestwo Boże dostrzegalne jest już tu na ziemi.
Idąc za myślą Założycielki nasze Zgromadzenie podjęło inicjatywę opieki nad dziećmi w dwóch dużych ośrodkach pomocy. Domy w Ełku i Puławach gromadzą pod swym dachem niemal 200 podopiecznych, którzy w wyniku wielorakich schorzeń i sytuacji rodzinnych nie mogą doświadczyć ciepła ogniska domowego. Powołany przez Zgromadzenie Dzienny Ośrodek Pomocy dla dzieci z miasta i Zespół Szkół Specjalnych w Ełku oraz szeroko rozwinięta baza rehabilitacyjna rokują nadzieje na maksymalne przystosowanie wychowanków do życia w społeczeństwie.
„Apostolstwo stanowi obowiązek każdego chrześcijanina. Jako przejaw miłości Boga i bliźniego jest ono budowaniem Mistycznego Ciała Chrystusa” (Dyrektorium nr 7). Działalność katechetyczna i parafialna jest inną formą pracy podejmowaną dla potrzeb Kościoła i świata. Przez nią Siostry włączają się w dzieło służby Chrystusowi obecnemu w braciach, a swoją modlitwą przemieniają świat na ofiarę miłą Bogu.
Siostry - z powodu małej ilości kapłanów na terenach misyjnych - podejmują szeroko rozumianą działalność duszpasterską: udzielają chrztu, Komunii św., asystują przy ślubach, ceremoniach pogrzebowych, odprawiają nabożeństwa. Przekazują nie tylko wiedzę religijną, ale także uczą wykonywania różnych prac gospodarczych, nauczają w szkole (religia, zajęcia kroju i szycia, język angielski) oraz prowadzą pracę charytatywną – punkt medyczny i dożywianie dzieci ubogich. Obecnie 85 Sióstr pracuje w 11 placówkach misyjnych Brazylii, Ekwadoru, USA i Ukrainy.
Celem formacji jest przygotowanie do życia zakonnego i całkowitego oddania się Bogu i Kościołowi (por. Konstytucje nr 19).
Juniorat to okres dalszej formacji, trwający - od I profesji do profesji wieczystej – 5 lat. W tym czasie juniorystka włącza się bardziej w życie wspólne i apostolskie Zgromadzenia oraz przygotowuje się do całkowitego i nieodwracalnego oddania się Bogu przez złożenie ślubów wieczystych.
Każdy z zaprezentowanych krótko etapów formacji jest swego rodzaju drogą, po której Chrystus prowadzi Siostry do pełnego zjednoczenia z sobą. Jest to droga trudu i radości życia Jemu w pełni poświęconego, na której Siostry służą sobie wzajemnie w klasztorze, który jest szkołą służby pańskiej tak, by nic nigdy nie było dla nich droższe nad Chrystusa /por. RB 72/.
Światu, który chciałby wszystko przeliczyć na pieniądze, chcemy ukazywać wartości nieprzemijające, z których nawet śmierć nas nie ogołoci... W Domu Generalnym istnieje możliwość wejścia w klimat ciszy i samotności poprzez indywidualne dni skupienia – czas jakże bardzo potrzebny w monotonii i wirze codziennych zajęć – rekolekcje zorganizowane oraz pobyt w dowolnym terminie i formie. 
